Νόμος για τις εκλογικές δαπάνες: Μανδύας η διαφάνεια για γενικότερους αντιδραστικούς στόχους

Ο νόμος για τις εκλογικές δαπάνες στις περιφερειακές και τοπικές εκλογές ψηφίστηκε. Η κυβέρνηση, μ’ αυτό το νόμο βρήκε αφορμή να προπαγανδίσει ότι θα αντιμετωπίσει τη διαπλοκή και το «μαύρο πολιτικό χρήμα», θα εξυγιάνει το πολιτικό σύστημα. Επομένως αυτός ο νόμος, με τον τρόπο και τη μεθόδευση που αντιμετωπίζει τις εκλογικές δαπάνες και την οικονομική ενίσχυση των συνδυασμών, πάει πολύ πιο μακριά από το να εμποδίσει συνδυασμούς που συγκροτούνται από εργαζόμενους, συνδυασμούς που στηρίζει το ΚΚΕ, να ασκήσουν το δικαίωμα του «εκλέγεσθαι», να εκλεγούν, κόντρα στους συνδυασμούς οικονομικά ισχυρών, που στηρίζουν τα αστικά κόμματα. Άλλωστε, ο «Καλλικράτης» έγινε για να ενισχυθεί ακόμη πιο αποφασιστικά η δράση των μονοπωλίων, γιατί το περιφερειακό επίπεδο προσφέρεται για καλύτερο σχεδιασμό τέτοιας δράσης. Επομένως τα μονοπώλια, αλλά και τα αστικά κόμματα θέλουν εκλεγμένους για να κάνουν τη δουλειά τους, δηλαδή μπίζνες και επενδυτικά προγράμματα, όχι για να ικανοποιήσουν λαϊκές ανάγκες, αλλά για αύξηση κερδών και διευκόλυνση της διευρυμένης αναπαραγωγής του κεφαλαίου.

Υποκρισία, επομένως, τα περί «εξυγίανσης του πολιτικού συστήματος» από το «μαύρο χρήμα», αφού ενισχύεται η διαπλοκή συνδυασμών των αστών και των κομμάτων τους με το κεφάλαιο. Θέλουν να εμφανίσουν ότι το πολιτικό σύστημα «εξυγιαίνεται και ηθικοποιείται», γιατί αντικειμενικά δεν μπορεί να γίνει.

Υπάρχει «μαύρο» πολιτικό χρήμα; Σίγουρα υπάρχει. Και η αντιμετώπισή του ενδιαφέρει το ΚΚΕ. Γιατί παρόλο που δεν πιστεύουμε ότι μπορεί να ηθικοποιηθεί αυτό, το αστικό πολιτικό σύστημα, δεν μπορούμε – επειδή πολεμάμε αυτό το σάπιο πολιτικό σύστημα και θέλουμε να το ανατρέψουμε – να πούμε ότι ανεχόμαστε τέτοια φαινόμενα. Δεν τα ανεχόμαστε. Μολύνουν. Και μολύνουν και κάποιους που θεωρούν ότι δεν μπορούν να μολυνθούν. Καλλιεργούν φαινόμενα εξαγοράς και διαφθοράς που μπορεί να επηρεάσουν και εργαζόμενους και μέσα στο κίνημα. Και μέσα στο κίνημα, όταν υπάρχουν συνδικαλιστικές ηγεσίες που η πιο αθώα ενέργειά τους μπορεί να είναι το ρουσφέτι.

Αλλά το «μαύρο χρήμα» ξεκινά από τους μεγαλοεπιχειρηματίες, τα συμφέροντά τους, τις προμήθειες και βεβαίως αγκαλιάζει εκείνα τα κόμματα, ή εκείνους τους πολιτικούς, που είναι σε θέσεις ευθύνης και που αποφασίζουν επιλογές επιχειρηματιών, προμήθειες κλπ. Συνήθως, μολύνονται εκείνοι οι οποίοι ακολουθούν τη γνωστή πολιτική υπηρέτησης των επιχειρηματικών συμφερόντων και δέχονται τις πιέσεις, αυτά τα κόμματα και τα στελέχη τους από τη θέση των οποίων εξαρτάται αντικειμενικά αν θα πάρει τις δουλειές ο ένας ή ο άλλος επιχειρηματικός όμιλος.

Ίσως, λοιπόν, ένας από τους στόχους της κυβέρνησης είναι να περιορίσει το φαινόμενο, γιατί δεν μπορεί να το καταργήσει ή ταυτόχρονα να δημιουργηθούν κάποιες δικλείδες ώστε τα στελέχη των αστικών κομμάτων, των κομμάτων της αστικής διακυβέρνησης, να μην εκθέτουν γενικότερα το σύστημα. Οι μίζες δίνονται και οι δωροδοκίες γίνονται από τους επιχειρηματίες. Η διαπάλη, και μάλιστα σε συνθήκες κρίσης και οξύτατου ανταγωνισμού, οξύνει το φαινόμενο, γιατί ο κάθε επιχειρηματίας δεν κοιτά απλά αν η κυβέρνηση εξυπηρετεί τα συμφέροντα της κυρίαρχης τάξης, αλλά θέλει και να εξυπηρετηθούν και τα δικά του ιδιαίτερα ατομικά επιχειρηματικά συμφέροντα.

Αλλά, όπως είπαμε πιο πάνω, η στόχευση του αστικού πολιτικού συστήματος πάει πολύ πιο πέρα από την «ηθικοποίησή του», από το να διασώσει το κύρος του σάπιου αστικού πολιτικού συστήματος. Επιδιώκουν, με τα μέτρα και τη μέθοδο χρηματοδότησης, όλα τα κόμματα να ενσωματωθούν στο αστικό πολιτικό σύστημα και να μετατραπούν σε κόμματα κρατικοδίαιτα ή κόμματα τα οποία στηρίζονται με διαφάνεια από τους επιχειρηματίες. Όπως στις ΗΠΑ. Όπου οι υποψήφιοι Πρόεδροι, οι κυβερνήτες των Πολιτειών δίνουν λίστα επιχειρηματιών και ποσά με τα οποία τους στηρίζουν οικονομικά. Αυτό φαίνεται να θεωρείται «ηθικοποίηση του συστήματος», να επιχορηγούνται επίσημα τα κόμματα από επιχειρηματίες. Αλλά αυτό είναι προσβολή για το ΚΚΕ.

Αλλά ποιος επιχειρηματίας θα καταθέτει χρήματα στο ΚΚΕ; Γιατί; Για να κάνουν καταλήψεις οι κομμουνιστές και άλλοι ριζοσπάστες στους καταπέλτες των πλοίων; Για να κάνουν καταλήψεις των εργοστασίων τους; Από πού κι ως πού, λοιπόν, η άρνηση του ΚΚΕ να νομιμοποιήσει τα μέτρα του νόμου για τη χρηματοδότηση είναι άρνηση διαφάνειας; Οι κομμουνιστές κάνουν οικονομική δουλειά με το κουπόνι στο χέρι μέσα στο λαό. Και, βεβαίως, όποιος ενισχυτής θέλει, δημοσιεύει την προσφορά του στον «Ριζοσπάστη». Αλλά οι συνθήκες στον καπιταλισμό, που η εργοδοσία τρομοκρατεί στους τόπους δουλειάς και εκβιάζει, που θεωρεί εχθρό το ΚΚΕ και τους αγώνες – και δίκαια από τη σκοπιά των ταξικών του συμφερόντων – που κυβερνήσεις και κράτος τρομοκρατούν για να επιβάλουν την αντιλαϊκή πολιτική, αυτές οι συνθήκες καλλιεργούν φόβο για την ελεύθερη και ανεμπόδιστη ιδεολογικοπολιτική έκφραση των απλών ανθρώπων του μόχθου.

Εμείς θέλουμε να βγαίνουν δημόσια και να λένε ότι ενισχύουν το ΚΚΕ. Αλλά αυτό δεν είναι θέμα διαφάνειας. Γι’ αυτό επιμένουμε ότι το ΚΚΕ δε δίνει λίστες μελών του, οπαδών και άλλων που το ενισχύουν. Είναι θέμα αρχής για το Κόμμα.

Επομένως, τα συγκεκριμένα μέτρα για τις εκλογικές δαπάνες συνδυασμών, πέρα από την αναποτελεσματικότητά τους ως μέσο εξυγίανσης του πολιτικού συστήματος, ως μέσο εξασφάλισης της διαφάνειας, είναι μία μεγάλη πολιτική παγίδα. Αλλά αν το σύστημα ήθελε διαφάνεια, δε θα άφηνε ανέγγιχτους τους επιχειρηματίες, τους μετόχους των επιχειρήσεων. Αλήθεια, γιατί δεν ονομαστικοποιούνται οι μετοχές τους;

Η κυβέρνηση λέει θα εφαρμοστεί ο νόμος και απειλεί. Το ίδιο και ο ΛΑ.Ο.Σ. μέσα στη Βουλή. Μέσα σε συνθήκες όξυνσης του αντικομμουνισμού, που επίσης χρησιμοποιείται ως ένα ακόμη όπλο χειραγώγησης, υποταγής λαϊκών δυνάμεων στο σύστημα. Δε φαίνεται να είναι και τόσο αθώο, ούτε τυχαίο. Ο αντικομμουνισμός πάει να αναγορευτεί σε κρατική ιδεολογία της ΕΕ και όλης της Ευρώπης. Υπάρχει κατεύθυνση, υπάρχει απόφαση του Συμβουλίου της Ευρώπης η οποία θυμίζει δικτατορίες. Το Συμβούλιο της Ευρώπης έχει αποφασίσει για το πώς θα λειτουργούν τα κόμματα. Εάν ένα κόμμα θέλει να διαγράψει ένα μέλος του, ένα στέλεχος, πρέπει να το διαγράφει με διαδικασία που είναι με βάση το σχέδιο-απόφαση του Συμβουλίου της Ευρώπης. Στη Ρωσία σε τέτοιες διαδικασίες παρεμβαίνουν κρατικά όργανα. Πρόσφατη είναι μια ανάλογη υπόθεση με το ΚΚΡΟ. Το Συμβούλιο της Ευρώπης έχει αποφασίσει πώς θα αναδεικνύεται ο επικεφαλής του κόμματος, με ποια συγκεκριμένη διαδικασία θα εκλέγεται. Εγινε και ανάλογο δημοσίευμα της απόφασης σε ελληνική εφημερίδα. Πάνε να καταργήσουν την εσωτερική ζωή των κομμάτων. Το ΚΚΕ δεν πρόκειται ούτε να νομιμοποιήσει αυτά τα ζητήματα ούτε και να υποταχτεί σ’ αυτά. Και ας μην αντιπαραθέτουν τη λεγόμενη «συμμετοχική δημοκρατία», που εφαρμόζουν τα αστικά κόμματα με την εκλογή του αρχηγού όχι από κομματικά όργανα και σώματα, αλλά από εκλογές με κάλπες στις γειτονιές και στη συνέχεια ο αρχηγός οργανώνει το δικό του επιτελείο, ως κομματικό μηχανισμό, και αυτό θεωρείται κόμμα. Κόμμα-μηχανισμός είναι. Χωρίς εσωκομματική ζωή με τη συμμετοχή των μελών του στις διαδικασίες. Τα μέλη τα θέλουν χειροκροτητές της πολιτικής του κόμματος-μηχανισμού. Μα αυτό δεν είναι δημιουργική συμμετοχή στην πολιτική, αλλά οπαδοποίηση, αφού η μοναδική συμμετοχή εξαντλείται στην ψήφο για τον αρχηγό.

Τέτοιους δρόμους ανοίγει η διαδικασία χρηματοδότησης. Δρόμους κρατικής παρέμβασης στο εσωτερικό των κομμάτων. Γι’ αυτό τα περί διαφάνειας είναι παγίδα. Ξέρουμε επίσης πολύ καλά από την ιστορία του κινήματος πως και ο πιο αθώος νόμος χρησιμοποιήθηκε εναντίον του.Το λόγο έχει η εργατική τάξη, ο λαός.

Ι. Κ.
(Άρθρο από τον «Ριζοσπάστη» στις 01/08/10)

Κάντε το πρώτο σχόλιο

Υποβολή απάντησης

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται.


*